Fruit Names    
 

 

 

 کولی ها( Roma People or Gypsies or Romany(Romani) Gypsies)

كولي‌هادر سراسر جهان به عنوان قومي كوچ‌رو با ساختاري ويژه هستند. شيوه‌ي زندگی و كار آنان در همه‌ي نقاط جهان عموماً رقاصي، بازيگري، آوازخواني، گاوبازي، فالگيري ، رمالي،آهنگری وخراطی است. آنان در بسياري از نقاط آسيا و اروپا پراكنده‌اند .

نقاشی و فنگ شویی

فنگ شویی (Feng shui)یا فانگ شوای، ترکیب واژه چینی فنگ به معنی" باد" و شویی " آب " می باشد.( بین کلمه سو در ترکی به معنای آب وکلمات شستن و شوی فارسی با کلمه شویی چینی شباهت وجود دارد!)
این دو واژه باهم تداعی گر مفهوم شکل دهنده حرکت آفرینی باد و آب است و نیز بیانگر تضاد این دو در عین همراهی موزونشان.

تانگو( Tango )یکی از رقص‌های مجلسی است و خاستگاه آن شهرهای بوئنوس آیرس آرژانتین و مونته‌ویدئو در اروگوئه هستند. سبک موزیکی که با این رقص همراه شده و گسترش یافت نیز به‌نام تانگو شهرت پیدا کرد.

تانگوی اولیه با نام تانگو کریولو (tango criollo) معروف بود. امروزه سبک‌های زیادی از این رقص رایج است از جمله تانگوی آرژانتینی، تانگوی تالار (Ballroom tango)، ‌تانگوی چینی، تانگوی فنلاندی و تانگوهای آنتیک (vintage tangos). تانگوی آرژانتینی را اغلب به عنوان تانگوی اصیل بشمار می‌آورند زیرا به گونه اولیه آن نزدیکی بیشتری دارد.

یک زوج در حال رقص تانگوی آرژانتینی

فلامنکو (Flamenco)سبكي از آواز، موسیقی و رقص اسپانیا است.این نوع موسیقی تحت تاثیر سبک ها وفرهنگ های مختلف به شکل امروزی در آمده. و می توان به جرات گفت که بیشترین تاثیر خودرا از کولی ها ی اسپانیا گرفته است.در شکل گیری و تکامل این سبک نمی توان از تاثیر گذاری موسیقی مورها و مسلمانان شمال آفریقا و حتی موسیقی عربی و ایرانی چشم پوشی کرد.

فلامنکو در حقیقت از 3 قسمت : رقص فلامنکو , آواز فلامنکو و موسیقی فلامنکو تشکیل شده.

خاستگاه این نوع موسیقی ایالت اندلس است، ولي مبدل به سمبل موسيقي اسپانيايي و حتي به طور كلي فرهنگ اسپانيايي شده است.این نوع موسیقی شامل تکنیک‌ها و توکه‌های جالبی ست.

فلامینگو ، فلامینکو یا فلامنکو؟
در فرهنگ لغات آکادمی زبان اسپانیایی رئال می باشد Real Academia Español de la Lunga . ریشه یابی لغت فلامنکو معانی متفاوتی برای لغت فلامنکو ارایه در یکی از این تعاریف آمده است :
فلامنکو ، یک روش فرهنگی_اجتماعی بیان احساسات در میان کُولی هاست که ریشه های عمیقی در ناحیة اَندلُسAndalusia برای آن یافت می شود .
به عقیدة برخی از محققین ، ریشة کلمة فلامنکو از لحاظ علم زبان شناسی ، در زبان عربی است . بر اساس مطالعات ایشان ، لغت فلامنکو در حقیقت ترکیبی از دو لغت «فلّاح» به معنی دهقان و برزگر و «مِنکو» به معنی رانده شده ، بی خانمان ، تبعید شده و بی سرزمین می باشد . این تعبیر بحث های زیادی را پیرامون خود به وجود آورده ، ولی استحکام و اعتبار لازم را ندارد . ممکن است که در زبان عربی یکی از معانی دقیق تر کلمة «فلّاح» ، کشاورز یا زارع باشد ولی مفهوم تبعید شده یا رانده شده به زبان عربی کلمة «منفی» است نه «مِنکو» . به هر حال نکتة مبهم دیگر این است که چگونه لغتی با ریشة عربی پس از حدود سه قرن نهفتگی ، که از خاتمة استیلای اعراب بر ناحیة اندلس می گذشت ، سربرآورده و خود را نمایانده است.
یک عقیده ی رایج تر در بین اسپانیایی ها هم این است که مبداء فلامنکو همان کشور مراکش فعلی در شمال آفریقاست . به نظر آن ها فلامنکو به مورهایی(مُر ها) گفته می شد که پس از غلبة مجدد مسیحیان بر جنوب اسپانیا ، در آنجا ماندند و با پذیرش دین مسیحیت تحت سلطة فاتحین به زندگی ادامه دادند . این محققین نیز صحت انتساب لغت فلامنکو را به ترکیب عربی «فَلّاح مِنکو» تأیید می کنند . پس از شکست اعراب از مسیحیان کاتولیک در سال 1492 میلادی ، مُورهای ساکن اسپانیا تحت تعقیب قرار گرفتند و به ناچار به زندگی پنهانی و فرار از قانون روی آوردند . بدین ترتیب بهترین راه برای آن ها پناهنده شدن به میان کُولی ها بود که خودشان نیز درماندگانی همدرد آن ها بودند . مقارن این اتفاقات ، فلامنکو شروع به شکل گیری و تکامل نمود.
در جایی دیگر محققین ریشة لغت فلامنکو را مغربی _Moorish دانسته اند.
فرضیة دیگری نیز وجود دارد که ریشة لغت فلامنکو را در خصوصیات رفتاری و شخصیتی کُولی ها می داند . کولی ها در برخورد با بیگانگان و غیرکولی ها کم حرف ، تودار ، عمیق و مرموز بودند . اتخاذ چنین سیاست محتاطانه ای در برخورد با بیگانگانی که همیشه آن ها را از خود رانده و باعث دردسرشان شده بودند ، ظاهری پرتکبر و نخوت آمیز برایشان به وجود آورده بود . در عین اینکه حالاتشان بسیار موزون و باوقار بود ، وجود طبیعت سرزنده و احساسات تند خالص در آن ها ، که تصویری از یک شعلة آتش است(Flame)، را زود به یاد می آورد (ریشه لغت Flame در زبان لاتین ، Fllamallama می باشد که به معنای شعله است.)

 صارلی ها(Sarlis)

صارلی نام فرقه و قبیله ای است در بین النهرین شمالی در جنوب موصل عراق . زبان آنها مخلوطی از تورکی،  کوردی و فارسی است وکتاب مذهبی آنها به زبان فارسی است. صارلیها موحد وبه بهشت و دوزخ قائلند، نماز نمیخوانند و روزه نمیگیرند.مقداری از بهشت را با دسترنج خود از رئیسشان میخرند، ورسید آنرا با مرده دفن میکنند، تا وی آنرا به نگهبان بهشت ارائه دهد، و سهم خود را دریافت دارد. آثار بسیار از دین قدیم ایران و معتقدات طوایف غلاه در آئین آنها دیده می شود . طایفه صارلی خود را از نسل عشیره کاکه می دانند که از کرکوک به آنجا مهاجرت کرده اند . و این جماعت کاکه دارای آئینی مرموزند و با علی اللهی ها مناسبت تام دارند. در مذهب علی اللهی طبقه روحانی درجه اول ساداتند و پس از آنها طبقه کاکی است که متصدی اعمال مذهبی می شوند. صارلی ها مثل علی اللهی ها از چیدن موی شارب احتراز دارند.
گویند وجه تسمیه این طایفه به صارلی آنست که روحانیون آنها بهشت را به افراد طایفه می فروختند و چون کسی به این طریق مستحق بهشت می شد می گفت : صارت لی الجنه. یعنی بهشت از آن من گردید.

منابع:

دایرة المعارف فارسی غلامحسین مصاحب

لغت نامه دهخدا

http://roonaka.blogspot.com

Walt Whitman

والت ویتمن

والت ویتمن در 31 می 1819 در نیویورک متولد شد. او دومین فرزند یک خانواده پرجمعیت 11 نفره بود که از دوران نوجوانی به خواندن آثار هومر، شکسپیر ، دانته و اسکات روی آورد و انجیل را نیز کامل خواند.

وی از سال 1841 کارش را با روزنامه نگاری آغاز کرد و سپس سردبیر یک نشریه شد. ویتمن در سال 1848 روزنامه " مرد آزاد" را تاسیس کرد.

از آثار او می توان به " آهنگ های فتنه " ، " برگ های علف" و " آهنگ های از یاد رفته " اشاره کرد.

دوازده شعر از والت ویتمن

اهل هوا و مراسم زار                                                                  Ahle Hava and Zar Ritual

گروهی از مردم آفریقایی تبار جنوب ایران را که در استانهای خوزستان،بوشهر(بوشهر،بندرلنگه)،هرمزگان(بندرعباس ، قشم ،میناب،جزیره هرمز) و سیستان و بلوچستان زنگی میکنند،اهل هوا یا اهل آل هوا یا اهل زار می نامند.آنها باد را پرستش می کنند، اما هیچ نوع آگاهی در مورد منشا بادها و دلیل اهمیت آن در زندگی شان ندارند. بسیاری از آنها اعتقاد به باد را به سنت های دیرین نسبت می دهند.تنها بعضی از بزرگان اهل هوا بر این اعتقادند که خاستگاه بادها از سرزمینی بسیار دور است. این باد به خلیج می رسد و شخصی را انتخاب می کند و او را بیمار می کند.

بنابراین اهل هوا يا زيران (جمع زار) كساني هستند كه گرفتار يكي از بادها مي شوند. بادها قواي مرموز و جادويي را گويند كه همه جا هستند و بر نوع بشر مسلط اند و هيچ كس را قدرت مقابله آنها نيست و آدميزاد در مقابل آنها راهي جز قرباني دادن و تسليم ندارد.
بادها همچون آدميان مهربان يا بي رحم، كور يا بينا، كافر يا مسلمان هستند. وقتي باد سراغ كسي رفت و او را مركب خود كرد دير يا زود، مريض و هوايي اش مي كند. براي رهايي از درد و رنج باد بايد نزد بابا يا ماماي  آن باد رفت. آنها براي پايين آوردن و زير كردن باد، مجالس و مراسم خاصي ترتيب مي دهند كه به آ ن «عزيمه» مي گويند و طي همين مراسم است كه بابا يا ماما، باد را از تن بيمار بيرون مي كند. در مجلس «عزيمه» سفره اي انداخته مي شود كه در آن مقداري خون نيز مهيا مي كنند تا در صورت لزوم آشاميده شود. اينها چيزهايي است كه باد، دوست دارد و به وسيله همين هاست كه باد صاف و بينا مي شود و شخص مبتلا در جرگه اهل هوا درمي آيد. نكته هاي زير در مورد بادها وجود دارد:

مندایی ها                                                                                                       (Mandaeans) 

صابئین مندایی یا ماندائی(صبی ها) پیروان یحیی پیامبر هستند که در بعضی سنت‌های اسلامی آنان را به اشتباه ستاره‌پرست دانسته‌اند . قسمت اعظم آنان، اكنون در جنوب ايران در خوزستان بیشتر در شهرهای  أهواز ، خرمشهر  ( محمره ) ،آبادان، هویزه ، شادگان ،سوسنگرد ،بستان ،ماهشهر ،مهدیه و سربندر سکونت دارند و در این شهرها محله هایی مخصوص به خود دارند غالبا به هنر زرگری وساختن زیورآلات اشتغال دارند،در شیراز نیز سکونت دارند.عده ای نیز در تهران و کرج ساکن هستند و درعراق(بیشتر در شهرهای بغداد، بصره، عماره، موصل، رمادي ) ، زندگي ‌مي‌كنند.گفتنی است مندایی ها با جمعیتی قریب به 70 هزار درعراق و 25 هزار نفر در ایران، زندگی می کنند. تعداد قابل توجهی از مندایی ها نیز در برخی دیگر از کشورهای خاورمیانه مانند سوریه و اردن  و همچنین در استرالیا  و آمریکای شمالی ساکن هستند.

طب سنتي چين:                                                                                                      中医                                                                                                                                

مغازه داروهای سنتی چینی-هنگ کنگ

Traditional Chinese medicine)TCM)يك سيستم كامل درماني است كه به حدود سالهاي 200 قبل از ميلاد برمي‌گردد. كشورهاي كره، ژاپن و ويتنام هر كدام انواع مختص به خود را دارند ولي تمامي اين صورتهاي مختلف براساس TCM پايه‌ريزي گرديده است. از ديد TCM بدن يك تعادل ظريف بين دو نيروي متضاد، اما جدانشدني مي‌باشد.

نيروي Yin و Yang:

Yin نشان دهنده سرما، آرامش و اصل غيرفعال يا منفعل در بدن است.

Yang نشانة گرما و كنش تحريك شده يا فعال در بدن است.

اصلي‌ترين اعتقاد در TCM اين است كه سلامتي بدن توسط تعادل بين اين دو وضعيت تأمين مي‌شود و بيماري بعلت عدم تعادل بين Yin و Yang ايجاد مي‌گردد.

اين عدم تعادل منجر به توقف جريان انرژي حياتي (Qi) و توقف جريان خون در مسيرهائي به نام مريدين (نصف‌النهار) مي‌شود.

          درمانگران TCM از گياهان دارويي، طب سوزني و ماساژ جهت كمك به بهبود جريان Qi  و جريان خون استفاده مي‌كنند و بدين طريق  باعث هماهنگي و بهبود در وضعيت بيمار می شوند .

          درمان در TCM بطور مشخص متناسب با الگوهاي ظريف و پيچيدة عدم هماهنگي Yin و Yang در هر بيمار و نيز براساس تشخيصهاي تفكيك شده و مختص هر بيمار، انجام مي‌شود.

          ابزار تشخيص در TCM با ابزار تشخيص در طب رايج متفاوت است. سه شيوه درماني در TCM وجود دارد.

1-       طب سوزني و Moxibustion (كاربرد گرماي حاصل از سوزاندن گياه Moxa در نقاط خاص طب سوزني).

2-       Chinese Materia Medica (مرجع و كتاب توليدات طبيعي مورد استفاده در TCM).

3-       ماساژ و دستكاري اندامها.

گرچه TCM معتقد است كه داروهای گیاهی و طب سوزني هر كدام به تنهائي مي‌توانند در درمان بيماري استفاده شوند اما اغلب، آنها با هم و گاهي نيز در تركيب با ديگر روشها (ماساژ، Moxibustion، تغيير رژيم غذايي و ورزش)‌ استفاده مي‌شوند.

شواهد علمي در مورد روشهاي فوق در زير مورد بحث قرار گرفته است.